Als sneeuw voor de zon. De zachte landing op Chiang Mai International Airport, de twee vrienden die mij opwachtten, de tropenwarmte na de doorstane kou. Buiten zittend op een stenen muurtje, na ruim twintig uur weer een sigaret, en als sneeuw voor de zon verdwenen alle muizenissen uit mijn hoofd. Ik geloof dat ik toch maar niet dood wil, zei ik en er werd gelachen door mijn twee trouwe vrienden die zich ook als trouwe vrienden opstellen.
De Hollandse kou lag zomaar ineens ver achter mij. De herinneringen aan stormdagen, slagregens, heldere luchten, zonovergoten dagen met alsmaar dat onderkoelde klimaat. Mijn zwerversbestaan, dokters toelichting met daaraan verbonden het te volgen proces, het was verdwenen. Verdwenen in de tropenwarmte met het vooruitzicht in de laatste ademtocht nog een poging te wagen weer een nieuw leven te beginnen waarbij het oude altijd zijn rol zal blijven spelen om daar het goede uit te halen.
Ik bracht de eerste nacht door in een hotel. Mijn rol als dakloze die niemand lastig wil vallen bleef ik met verve spelen. Geen logeerpartij, maar op eigen benen staan. Niks ergs aan, uitstekend hotel en er wachtte mij een eigen onderkomen de volgende dag in het centrum van Chiang Mai.
En daar zit ik nu. Met uitzicht op de eeuwig groene bergen van Doi Suthep. In de voorgrond de Maya, de splinternieuwe Shopping Mall. Vlakbij -het oversteken van de straat is voldoende- de Nimahiminn, de sjieken winkelstraat van Chiang Mai met al die zijstraatjes waar zich zoveel restaurants, coffeeshops en terrassen bevinden dat je er haast over struikelt. Mijn aversie tegen Thais eten vindt hier zijn oplossing en at gisteren uitstekend Italiaans voor nog geen acht Euro inclusief wijn. Speelde gisteren ook golf op Gold Canyon. Vroeg in de morgen bij een temperatuur van 22 graden die nauwelijks hoger opliep dan tot 28 aan het eind van de morgen wat dan te danken was aan het wolkendek die de zon afschermde.
Als sneeuw voor de zon. En hiermee komen de twijfels. Als sneeuw voor de zon en mijn haat tegen alles wat Thais is zet zich om in liefde voor dit land met dan misschien wel een stopzinnig volk, maar of dit in Holland nou zoveel beter is . . .
Het is eigenlijk voor het eerst dat ik mijn ziekte als een last ervaar. Hoe het mijn bewegingsvrijheid beperkt. Maar ik mag niet klagen, houd ik mijzelf voor terwijl ik geholpen word met het verhuizen van mijn persoonlijke bezittingen om deze een plaats te geven in mijn appartement. Een groot deel van mijn vrijheid heb ik terug, en wat rest om dit nooit meer van mij af te laten nemen waarvoor je je hier in Thailand tot de tanden toe moet wapenen.
Oud, ziek, der dagen zat . . . het ligt alweer ver achter mij. Jong, gezond en levenslustig, da’s beter. Een kostuum wat goed past. Zo denkt zij er misschien ook over met haar aan zichzelf hardop gestelde vraag: “Why I love you so much.” Ik weet het antwoord en kijk met een schuin oog naar mijn bankrekening. Ondertussen maakt zij van mijn onderkomen een soort van thuis en laat zich hierna languit op het wel zeer ruime tweepersoonsbed vallen en kijkt hoe ik bezig ben de computer verbonden aan het internet, weer aan de praat te krijgen.
Geen tuin meer met tropisch geweld, een huis met vier kamers, een bijhuis, vijf terrassen, allemaal achter mij. Weg van de oorverdovende stilte -althans tot zes uur ’s avonds als op zo’n vijfhonderd meter afstand de drie karaoketenten elkaar gaan beconcurreren in wie het hardst kan-, weg van het oude van dagen gevoel geïsoleerd van het levendige leven. Ook weg van de op een minuut afstand liggende golfclub Mea Jo. Da’s minder. Ha, mijn laatste restje leven gaat zich vanaf nu afspelen in het betere gedeelte van Chiang Mai. Een nog nauwelijks bekend gebied voor mij waar ik van plan ben mijn naam nou eens niet te vestigen, maar een anoniem persoon te blijven. Ik ben een toerist, mijn verblijf is van korte duur en ben niet geïnteresseerd in die stoet van schoonheden winkelend op de Nimahiminn of in de Maya. Ik ben een oude vriendelijke baas, nog net niet dement genoeg om te denken dat hij een jonge god is en ga mij hier naar gedragen. Iedereen tevreden?
