Everybody got something to hide except me and my monkey

Wat mij opeens opviel, na jaren eigenlijk; haar handjes zijn net apenklauwtjes. Wel sterk moet ik zeggen, want zij kan tenminste wel een pot Appelmoes opendraaien en ik niet, of het dopje van een fles water, gekocht bij de Seven Eleven, zonder eerst het plastic zegeltje te verwijderen. Het zijn net apenklauwtjes van haar, zag ik op eens waarmee zij zich van tijd tot tijd aan mij vastklampt alsof ik haar laatste redding ben die haar van de verdrinkingsdood kan redden.

Vroeger had ik in Holland een vriendinnetje, half Indisch half Nederlands, die mij op haar eigen handen attendeerde. Net apenklauwtjes, zei zij ontevreden. Liever had zij slanke lange vingers waarin de kootjes nauwelijks te zien zijn en vingers die er erg breekbaar uitzagen. Zo, dacht ik toen, maar je hebt dan wel apenklauwtjes van een prettige soort want ook zij kon iets met haar handen wat ik niet kan. Zij speelde niet alleen zeer verdienstelijk piano terwijl het bij mij ophoudt bij “Jan daar ligt een kip in het water,” of een ander een vingerig concert, maar daarnaast waren haar door haarzelf genoemde apenklauwtjes in staat mij op een liefdevolle manier aan te raken, in elk geval op zo’n manier wat het vriendschappelijk samengaan deed overstijgen naar een erotisch avontuur voor twee en was er al snel spraken van Quatre-mains. En dit was “not done” want zij was getrouwd en zoiets hoort een getrouwde vrouw niet te doen. Een getrouwde man natuurlijk ook niet, maar ik was vrijgezel dus onschuldig. Een paar maal heb ik het onderwerp getrouwd zijn en buitenechtelijk geslachtsverkeer bij haar aangekaart, waarop zij reageerde dat we in een nieuw tijdperk waren beland en we die ouderwetse gedachtes over seksuele moraal maar eens overboord moesten zetten. Jawel, 1969. Een warme lange zomer in Holland, love and peace everywhere, Abbey Road was nu echt de laatste LP, “Here Comes The Sun” en “Come Together.” En nou moest het maar eens afgelopen zijn want iets beters zouden ze toch nooit meer kunnen maken.

Ik kijk eens bewust naar mijn eigen handen en wat zie ik; het lijken net apenklauwtjes. Hiermee wordt onmiddellijk mijn vermoeden bevestigd dat mijn roots in het verre oosten liggen en bepaald niet in Holland. Een zucht van verlichting. Ik neem mijn allang overleden vader nog eens in gedachte en zie dat hij net als een Oosterling op zijn hurken kon zitten, de voeten plat op de grond. Dit mis ik, zoiets kan ik niet. Maar ik heb tenminste wel apenklauwtjes en dat is toch ook iets om over na te denken. Zo langzamerhand begin ik ook te begrijpen waarom ik vrouwelijk donker getinte types altijd veel aantrekkelijker heb gevonden dan hun blonde blanke evenknieën. Verder blijft het bij een gezonde acceptatie van het geheel want om nou net als mijn vriend in Rotterdam aan een uitgebreid familieonderzoek te beginnen, gaat mij wat te ver, m.a.w. daar ben ik te lui voor. En hem voor mijn karretje spannen lukt niet, hij is wel goed maar niet gek.

Mijn Thais vriendinnetje heeft dus ook apenklauwtjes, zoals mij op een gegeven moment opviel, en kon ik een vergelijking trekken met mijn vriendinnetje van jaren geleden. En met die vergelijking kwamen er een hoop herinneringen waarvan sommige erg lollig en andere weer wat minder. Het lollige was de geheimhouding van zo’n soort relatie en je je als een soort geheimagent door het leven gaat bewegen Altijd alert, altijd oppassend wat je wel en niet kon zeggen binnen een gezelschap, steeds het mes in je rug voelend of dan toch wel de uitnodiging verwachtend om zes uur in de ochtend te verschijnen op een open veld om daar een duel aan te gaan met de bedrogen echtgenoot. Het is er nooit van gekomen. Minder lollig was de duurzaamheid van zo’n soort relatie die, zoals je op je vingers kunt natellen, geen basis vormt voor een veel grotere diepgang dan wat in bed te bereiken valt.

Met mijn huidige Thaise vriendin zit ik zo’n beetje op hetzelfde niveau waarbij er eveneens, door het onoverbrugbare cultuurverschil ditmaal, geen sprake kan zijn van enige diepgang. Nou is het geluk van mij kant bezien, dat ik allang niet meer uit ben op diepgang in een relatie met een Thaise vrouw omdat ik allang begrepen heb dat diepgang met een Thaise vrouw niet te bereiken valt, tenzij je graag wilt laten weten hoe je pensioen eruit ziet en wat je nou precies nog achter de hand hebt op de bank in Holland. Cynisme? Ervaring is een betere benaming. Tot de tanden toe bewapend heb ik een soort van omgang met haar die er zuiver en alleen is voor mijn genoegen en vind ik het verder prima als zij in mijn genoegen deelt, maar daar houdt het dan wel bij op. Triest hoor, zeggen enkele van mijn expat vriendjes, om zo je laatste levensjaren te slijten, maar ik weet tegelijk dat er in hun oordeel een zekere afgunst ligt want hoe leuk en bevredigend is het nou eigenlijk om met een vrouw samen te leven die een totaal andere agenda heeft, wat je verdomd goed weet maar aan jezelf niet kan toegeven om je droomwereld niet in te laten verstoren. Dus verberg je je eigen teleurstelling in dat semi tevreden gevoel en noem je haar je allesie of kies je voor een ander vreselijk koosnaampje. Mijn vriendinnetje hier heeft geen koosnaampje. Wel een nick name natuurlijk wat erg handig is want om een kopje koffie vragen waarbij je eerst haar volledige naam uit zou moeten spreken, wordt een langdurige kwestie en heb je in die tijd allang zelf een kop koffie gemaakt. Nog een aardige bijkomstigheid in deze relatie is dat wij niets geheim hoeven te houden, ik mij niet hoef te bewegen als James Bond en ook niet bang te zijn uitgenodigd te worden voor een duel ergens op een braak liggend stuk land. Saai? Op mijn leeftijd is bijna alles saai dus waarom dit niet. Per slot, alles heb ik al meegemaakt, in mijn opinie dan, en diepgang zoek ik wel ergens anders. Bijvoorbeeld als ik voor een wijle in Holland verkeer tussen mensen met dezelfde cultuur en min of meer dezelfde denkwijze. 

-Dit verhaal is ook te lezen op trefpunt thailand.com naast een kuur van andere artikelen geschreven door enthousiaste auteurs die het verre Oosten in hun hart hebben gesloten. Naast het geschreven woord, valt er ook heel wat te zien op het gebied van beeldmateriaal.

Log in op trefpunt thailand.com en zet deze site in uw favorieten.-

All things must pass

Kijkend in het spiegelende glas van het flatgebouw naast het appartement, zag ik dat in de file staande auto’s bij het optrekken frontaal tegen elkaar opbotsen. De linkse auto is strak en heeft zijn normale vorm, de tegenover hem staande is vervormd en vertoond een futuristisch uiterlijk. Het spiegelbeeld. Het spiegelbeeld liet ook een vervormd beeld zien van het Hofplein met zijn fontein, een vervormd Hilton en een klein stukje vervormd Coolsingel. Mooi, dacht ik, precies zoals ik mij voel. 

Wat een aardige metafoor mij zomaar voorgeschoteld vanaf het balkon waar ik stond te roken omdat het binnen niet is toegestaan en je je als logee dient te houden aan de huisregels. Vroeger was hij net zo verslaafd als ik. Pafte wij samen lustig voort, hesen onderwijl bier in Timmer, de Pui of Locus Publicus, en was het leven niets meer als iets dat je maar snel achter de rug moest hebben want zo lollig was het nou ook weer niet. Daar moesten wij zelf voor zorgen. En daarin werden wij ontzettend dwars gezeten door politiek, bureaucratische handelingen der overheden, groot of kleinschalig, met het bepalen van openings –en sluitingstijden van de kroegen en nog wat andere belangrijke zaken die ons jeugdig anarchistisch sentiment een behoorlijk duwtje in de rug gaf. Het beste leek dan ook maar te vertrekken uit dat kleinburgerlijke landje en vertrok hij naar Mexico om daar een kaasfabriek op te zetten en ging ik op vakantie naar Griekenland. Hij bleef jaren weg, ik een week of twee.

Nu de rollen zijn omgedraaid en ik meestentijds ver weg ben en hij weer terug in Rotterdam, mocht ik bij hem logeren. Voor zes dagen, langer was niet nodig want zo’n behandeling in het Daniel den Hoed duurt maar een dag of twee waarna je verder af kan wachten of het effect heeft gehad of niet. Tot nu toe al tien jaar, maar met die tien jaar ben je ook tien jaar ouder en liggen er allerlei andere kwaaltjes op de loer waaraan je ook het loodje kunt leggen. Een longembolie bijvoorbeeld die ik een dag na mijn zesdaags verblijf in Holland bij terugkomst in Chiang Mai mocht ontvangen als een waarschuwing dat de tabaksplanten niet tot in de hemel groeien. Ik had nog geluk want zo’n embolie komt op als kakken en laat ik nou toevallig in het RAM Hospital wezen waar ik bij een dermatoloog naar een plekje op mijn neus wilde laten kijken. Zit ik in de wachtkamer, krijg het steeds benauwder en benauwder en ga van m’n stokkie. Veel herinner ik me niet meer, alleen dat toen ik mijn ogen weer even opendeed een hele batterij verplegend personeel en een handjevol dokters om mij heen stonden. Zoveel aandacht heb ik in jaren niet meer gehad dus sloot ik ze snel weer en hield het beeld vast als goede herinnering.

Mijn vriend waarbij ik logeren mocht is na zijn avontuur in Mexico met daarna veel omzwervingen over de ganse wereld, gesetteld en leeft als een erudiete persoonlijkheid in een appartement in het centrum van Rotterdam. Zijn boekenkasten puilen uit en hij fungeert als een wandelende encyclopedie. Stel hem een vraag over de Katharen en je krijgt hun geschiedenis. Vraag hem iets over Karel de Grote en vanaf dat moment weet je dat Europa geen Europa was geweest zonder onze grote Karel. Ik had al zo’n vermoedden want vorig jaar reisde ik met mijn vriend door Frankrijk en zoiets kan alleen wanneer je tenminste een aantal door Karel de Grote neergezette Kathedralen bezoekt en ik werd onderwezen in een belangrijk stukje geschiedenis. Begon al in België eigenlijk. In Doornik. Op het laatst noemde ik hem Gijs Kathedraal. Nu niet meer want hij heeft zijn aandacht verlegt naar het familiearchief en onderhoud daar een blog over. Blijkt, wat hij al wist maar ik niet, dat veel van zijn voorouders het voor het zeggen hadden in Nederlands Indië. Ha, dacht ik, dat kan dus mooie kopij opleveren voor Trefpunt Thailand en vroeg hem of ie daar zin in had. Nee dus. Zijn eigen blog is al werk genoeg, meer hoeft niet. Tijd voor mij, dat had hij genoeg in die paar dagen dat ik bij hem mocht logeren. En tijdens die paar dagen leek het alsof ik een bad met zuurstof werd gedompeld. Geestelijke zuurstof wel te verstaan die je in Thailand zo kunt ontberen, tenzij je in staat bent te communiceren met een van die in oranje lappen gehulde Monniken, bedelend langs de straatkant om een kommetje rijst. Het kommetje rijst kunnen zij zo van mij krijgen, desnoods dagelijks, maar veel meer dan een gepreveld gebed krijg je er niet voor terug en dit begrijp ik noch versta ik.

Met mijn vriend in Rotterdam kan ik discussiëren over zaken die mij boeien, of zoals mij wel vaker overkomt, met de rug tegen de muur hebben gezet. Het geeft telkens weer een verhelderende kijk op mijzelf als individu, mijn omgeving en de mensheid in het algemeen. Alsof er iets wordt losgemaakt in jezelf wat er al een tijdje zat, maar niet tot volle wasdom wilde komen.
En zo keek ik dan in het spiegelbeeld van het flatgebouw naast zijn appartement en zag twee beelden van auto’s die tegen elkaar opbotsten. Zo zit het dus, dacht ik. De werkelijkheid en het spiegelbeeld, verwrongen haast futuristisch, die botsen. En met een vol gestouwd gevoel van zelfvertrouwen reisde ik terug naar Thailand in een KLM toestel waarin ik geen enkele kans kreeg ook maar een seconde de ogen dicht te doen omdat een vol met tattoos gekladderde passagier het buitengewoon lollig scheen te vinden de overige passagiers lastig te vallen waarna hij door twee potige pursers in de boeien werd geslagen. En dit vond de man niet leuk zodat hij besloot de verdere reis al gillend af te leggen. Waarschijnlijk zag hij zijn eigen spiegelbeeld in een lachspiegel. Jammer dat zo’n deur in een vliegtuig niet open mag tijdens z’n vlucht.

Niettemin, goddank weer terug in Chiang Mai. Nog even de naweeën van een longembolie wegwerken, en de naweeën van de behandeling in het Daniel den Hoed, en ik ben weer het ventje. En niet vergeten sigaretten te kopen voordat ik mij terugtrek op mijn appartement met uitzicht op de eeuwig groene bergen van Doi Suthep waar ik geen enkel spiegelbeeld in kan zien. Ze zijn er, dat is alles.

-Dit verhaal is ook te lezen op trefpunt thailand.com naast een kuur van andere artikelen geschreven door enthousiaste auteurs die het verre Oosten in hun hart hebben gesloten. Naast het geschreven woord, valt er ook heel wat te zien op het gebied van beeldmateriaal.

Log in op trefpunt thailand.com en zet deze site in uw favorieten.-