Kijkend in het spiegelende glas van het flatgebouw naast het appartement, zag ik dat in de file staande auto’s bij het optrekken frontaal tegen elkaar opbotsen. De linkse auto is strak en heeft zijn normale vorm, de tegenover hem staande is vervormd en vertoond een futuristisch uiterlijk. Het spiegelbeeld. Het spiegelbeeld liet ook een vervormd beeld zien van het Hofplein met zijn fontein, een vervormd Hilton en een klein stukje vervormd Coolsingel. Mooi, dacht ik, precies zoals ik mij voel.
Wat een aardige metafoor mij zomaar voorgeschoteld vanaf het balkon waar ik stond te roken omdat het binnen niet is toegestaan en je je als logee dient te houden aan de huisregels. Vroeger was hij net zo verslaafd als ik. Pafte wij samen lustig voort, hesen onderwijl bier in Timmer, de Pui of Locus Publicus, en was het leven niets meer als iets dat je maar snel achter de rug moest hebben want zo lollig was het nou ook weer niet. Daar moesten wij zelf voor zorgen. En daarin werden wij ontzettend dwars gezeten door politiek, bureaucratische handelingen der overheden, groot of kleinschalig, met het bepalen van openings –en sluitingstijden van de kroegen en nog wat andere belangrijke zaken die ons jeugdig anarchistisch sentiment een behoorlijk duwtje in de rug gaf. Het beste leek dan ook maar te vertrekken uit dat kleinburgerlijke landje en vertrok hij naar Mexico om daar een kaasfabriek op te zetten en ging ik op vakantie naar Griekenland. Hij bleef jaren weg, ik een week of twee.
Nu de rollen zijn omgedraaid en ik meestentijds ver weg ben en hij weer terug in Rotterdam, mocht ik bij hem logeren. Voor zes dagen, langer was niet nodig want zo’n behandeling in het Daniel den Hoed duurt maar een dag of twee waarna je verder af kan wachten of het effect heeft gehad of niet. Tot nu toe al tien jaar, maar met die tien jaar ben je ook tien jaar ouder en liggen er allerlei andere kwaaltjes op de loer waaraan je ook het loodje kunt leggen. Een longembolie bijvoorbeeld die ik een dag na mijn zesdaags verblijf in Holland bij terugkomst in Chiang Mai mocht ontvangen als een waarschuwing dat de tabaksplanten niet tot in de hemel groeien. Ik had nog geluk want zo’n embolie komt op als kakken en laat ik nou toevallig in het RAM Hospital wezen waar ik bij een dermatoloog naar een plekje op mijn neus wilde laten kijken. Zit ik in de wachtkamer, krijg het steeds benauwder en benauwder en ga van m’n stokkie. Veel herinner ik me niet meer, alleen dat toen ik mijn ogen weer even opendeed een hele batterij verplegend personeel en een handjevol dokters om mij heen stonden. Zoveel aandacht heb ik in jaren niet meer gehad dus sloot ik ze snel weer en hield het beeld vast als goede herinnering.
Mijn vriend waarbij ik logeren mocht is na zijn avontuur in Mexico met daarna veel omzwervingen over de ganse wereld, gesetteld en leeft als een erudiete persoonlijkheid in een appartement in het centrum van Rotterdam. Zijn boekenkasten puilen uit en hij fungeert als een wandelende encyclopedie. Stel hem een vraag over de Katharen en je krijgt hun geschiedenis. Vraag hem iets over Karel de Grote en vanaf dat moment weet je dat Europa geen Europa was geweest zonder onze grote Karel. Ik had al zo’n vermoedden want vorig jaar reisde ik met mijn vriend door Frankrijk en zoiets kan alleen wanneer je tenminste een aantal door Karel de Grote neergezette Kathedralen bezoekt en ik werd onderwezen in een belangrijk stukje geschiedenis. Begon al in België eigenlijk. In Doornik. Op het laatst noemde ik hem Gijs Kathedraal. Nu niet meer want hij heeft zijn aandacht verlegt naar het familiearchief en onderhoud daar een blog over. Blijkt, wat hij al wist maar ik niet, dat veel van zijn voorouders het voor het zeggen hadden in Nederlands Indië. Ha, dacht ik, dat kan dus mooie kopij opleveren voor Trefpunt Thailand en vroeg hem of ie daar zin in had. Nee dus. Zijn eigen blog is al werk genoeg, meer hoeft niet. Tijd voor mij, dat had hij genoeg in die paar dagen dat ik bij hem mocht logeren. En tijdens die paar dagen leek het alsof ik een bad met zuurstof werd gedompeld. Geestelijke zuurstof wel te verstaan die je in Thailand zo kunt ontberen, tenzij je in staat bent te communiceren met een van die in oranje lappen gehulde Monniken, bedelend langs de straatkant om een kommetje rijst. Het kommetje rijst kunnen zij zo van mij krijgen, desnoods dagelijks, maar veel meer dan een gepreveld gebed krijg je er niet voor terug en dit begrijp ik noch versta ik.
Met mijn vriend in Rotterdam kan ik discussiëren over zaken die mij boeien, of zoals mij wel vaker overkomt, met de rug tegen de muur hebben gezet. Het geeft telkens weer een verhelderende kijk op mijzelf als individu, mijn omgeving en de mensheid in het algemeen. Alsof er iets wordt losgemaakt in jezelf wat er al een tijdje zat, maar niet tot volle wasdom wilde komen.
En zo keek ik dan in het spiegelbeeld van het flatgebouw naast zijn appartement en zag twee beelden van auto’s die tegen elkaar opbotsten. Zo zit het dus, dacht ik. De werkelijkheid en het spiegelbeeld, verwrongen haast futuristisch, die botsen. En met een vol gestouwd gevoel van zelfvertrouwen reisde ik terug naar Thailand in een KLM toestel waarin ik geen enkele kans kreeg ook maar een seconde de ogen dicht te doen omdat een vol met tattoos gekladderde passagier het buitengewoon lollig scheen te vinden de overige passagiers lastig te vallen waarna hij door twee potige pursers in de boeien werd geslagen. En dit vond de man niet leuk zodat hij besloot de verdere reis al gillend af te leggen. Waarschijnlijk zag hij zijn eigen spiegelbeeld in een lachspiegel. Jammer dat zo’n deur in een vliegtuig niet open mag tijdens z’n vlucht.
Niettemin, goddank weer terug in Chiang Mai. Nog even de naweeën van een longembolie wegwerken, en de naweeën van de behandeling in het Daniel den Hoed, en ik ben weer het ventje. En niet vergeten sigaretten te kopen voordat ik mij terugtrek op mijn appartement met uitzicht op de eeuwig groene bergen van Doi Suthep waar ik geen enkel spiegelbeeld in kan zien. Ze zijn er, dat is alles.
-Dit verhaal is ook te lezen op trefpunt thailand.com naast een kuur van andere artikelen geschreven door enthousiaste auteurs die het verre Oosten in hun hart hebben gesloten. Naast het geschreven woord, valt er ook heel wat te zien op het gebied van beeldmateriaal.
Log in op trefpunt thailand.com en zet deze site in uw favorieten.-
Geen opmerkingen:
Een reactie posten