Thuis -tenminste wat ik mijn thuis noem- heb ik bijna dagelijks een speeltje. Een Thais, als een bijna onderkomend uitziend vrouwtje van nog geen 1.50, vooral erg slank maar toch met een geprononceerd achterwerk, tweeënveertig jaar en met een groot gevoel voor humor want zij lacht veel en hard. Vooral om zichzelf waarbij ik mijn uiterste best moet doen hetzelfde gevoel voor humor te ontwikkelen om mee te kunnen lachen.
Omdat dat zij mijn appartement schoon
houdt, mijn was doet en strijkt, krijgt zij als tegenprestatie wat geld en
Engelse les van mij. En dit is lachen! Vooral voor haar dan. Het Engels wordt
met een Thaise tongval gehanteerd, zinnen verbogen tot iets onbegrijpelijks . .
. kortom, de meeste van u kennen dit verhaal, open mond en veel rimpels in het
voorhoofd. Het is een kwestie van volharden met het geven van Engelse les, alleen,
volharding is niet mijn sterkste kant. Althans, zo beweerden het aantal
psychologen die mij in de loop der tijden onderhanden hebben genomen als de man
met twaalf ambachten en dertien ongelukken. Volharding is iets wat ik alleen
maar op wist te brengen aan boord van zeiljachten in een zware storm ergens op
de “Atlantic” omdat er nou eenmaal geen alternatief was dan stomweg pogingen
ondernemen het schip boven water te houden.
Volharding in het geven van Engelse les aan een Thaise is
heel iets anders, want hiermee sta ik bepaald niet met mijn rug tegen de muur. Integendeel.
Kan er zo mee stoppen want zij heeft namelijk nog wel wat meer te bieden dan
haar gevoel voor humor met het om zichzelf schaterlachen. Dat bij hetgeen zij
nog meer te bieden heeft mij het schaterlachen vergaat, komt omdat ik inmiddels
zeventig ben en zo’n leeftijd zo zijn beperkingen kent die ik maar te
accepteren heb. Erg? Welnee, als de ander je maar wil geloven dat het een
onweerlegbaar feit is en zich beseft dat wat eens zo in ruime mate voorradig
was niet meer bestaat. Ja, het is op. Niet in het hoofd, helaas, want wat zich
daarin bevindt wil maar niet synchroon lopen met de naakte waarheid. Schrijf ik
naakt? Ja, naakt. Kan ik nu rustig doen zonder er lichamelijk onrustig van te
worden. Naakt ja. Een mens zonder kleren. Wat zeg ik: een vrouw zonder kleren.
Vroeger keek ik nog wel eens naar een porno film via internet. De laatste keer
dat ik dit deed, zag ik een soort slagerij. Een reclamespot over de
vleesafdeling van Appie Heijn. Zag ik ook close-ups van vrouwen in vervoering
en dacht heel erg aan een van mijn vrouwelijke zeezieke passagiers op een
slingerend en stampend jacht.
Mijn speeltje houdt dus mijn appartement schoon, ik geef
haar Engelse les, en soms doen wij samen een middagdutje op mijn ruime
tweepersoonsbed. En dit laatste feit is een reden om te volharden in mijn
Engelse lessen aan haar. Heerlijk, zo’n slank en rank meiske naast je te hebben
die de geleerde Engelse woorden repeteert en zelfs een hele zin kan zeggen,
zonder dat het ergens op slaat overigens, “but what the hell”. Ja ja, die van Balen, dat zal wel, een
middagdutje op een ruim tweepersoonsbed, zeggen mensen die aannames graag voor de
waarheid aan zien, wat meer zegt over hun zelf dan wat de werkelijkheid is. Daar
moet je maar mee leren leven, voor jezelf een schild optrekken want anders heb
je geen leven en het vooral een wijze les voor jezelf laten zijn en niet ook
zomaar een mening vormen op een aanname. Ook zoiets aardigs als je zeventig
bent. Al een leven achter de rug die veel wijsheden heeft gebracht. Hier denk
ik vaak aan. Liggend op mijn rug naast haar, die zich soms als een poes heeft
gekruld, een pootje over haar ogen om niet gestoord te worden door het
daglicht. Jammer toch dat veel wijsheden pas zo laat in je leven komen. Waarom
niet gelijk bij je geboorte al. Dat een bepaald soort wijsheid je vanaf dat
moment al verteld welk beroep je het beste kunt kiezen, bijvoorbeeld. Ik weet
het nu op deze leeftijd nog steeds niet. Wel wat ik niet wil worden, alsnog.
Een vol van vooroordelen zittende zure ouwe man die zich feitelijk rot verveeld
in Thailand wat ie ooit zag als het land van melk en honing met eeuwig trouwe
en hem verzorgende schoonheden. Wat een deceptie. De ervaring dat al die schoonheden
behoren tot specialisten in het ontfutselen van bankgeheimen. Ik praat uit
ervaring. Niet zomaar vanuit een aanname. Niet zomaar na. Maar hier zeur ik
verder niet over. Per slot, het gaat om de wijsheden die je hebt kunnen
vergaren in die zeventig jaar en vooral, wat je daar mee gaat doen. Een
speeltje een aantal dagen in je huis halen bijvoorbeeld die de boel netjes voor
je schoonhoudt, je was doet en strijkt, en die gezellig naast je komt liggen
tijdens een middagdutje. Verder niks. Als dat geen wijsheid is.
-Dit verhaal is ook te lezen op trefpunt thailand.com
naast een kuur van andere artikelen geschreven door enthousiaste auteurs die
het verre Oosten in hun hart hebben gesloten. Naast het geschreven woord, valt
er ook heel wat te zien op het gebied van beeldmateriaal.
Log in op trefpunt thailand.com en zet deze site
in uw favorieten.-
Geen opmerkingen:
Een reactie posten