Yer Blues

Het is millimeterwerk. Als mijn neus net iets groter was geweest, had ik geheid klem komen zitten tussen het hoofdkussen en de scanner. Tergend langzaam schuift het als een kastje uitziend apparaat over mij heen en houd ik de ogen stijf gesloten om geen last te krijgen van claustrofobie. Het laatste onderdeel van de tweedaagse behandeling, nog een klein gesprek met de dokter en hierna . . . weer vrij. Ik stel mij al voor wat ik als eerste zal doen als ik weer frisse buitenlucht inadem. Juist, een sigaret opsteken.

Doodstil blijf ik liggen terwijl de scanner tergend langzaam over mij heen gaat. Ondertussen staat mijn hoofd niet stil en bereiden mijn gedachtes zich voor op mijn terugkeer naar Chiang Mai. Eerst zijn het praktische gedachtes van niet vergeten dit en denken aan dat, maar al snel verandert het en komt het in een flits bovendrijven; het Skype telefoongesprek van gisterenavond met mijn speeltje, mijn als moeder Theresa ontpoppende kindvrouwtje dat in staat bleek haar hele familie als een soort verzorgend personeel op te laten treden want de oude zieke farang lijkt op sterven na dood, en dit moet op een nette manier begeleid worden. Mocht mijn relatie met mijn speeltje nog geleken hebben op een buitenechtelijke affaire, de tijd heeft alles veranderd.

Hij zwaait naar mij. Haar echtgenoot. Hij komt het beeld van Skype binnenlopen, zwaait en slaat met een vuist op de plek waar zijn hart zit ten teken dat hij een sterk gevoel voor mij heeft. Ik doe hetzelfde terug. Hij is ook zo lief. Heeft ook zo’n lieve uitstraling. Zijn gezicht is een al vriendelijkheid, zijn ogen glanzen. Een Ladyboy? Het zou mij niet verbazen. Getrouwd, een gezin vormend met vrouw en twee kinderen zo de façade voor de hypocriete Thaise gemeenschap ophoudend. Het zou mij niet verbazen want welke man leent nou zo makkelijk zijn vrouw uit, en is zo naïef dat ie denkt dat dit slechts gaat om een vriendschap. 

Zij komen mij weer ophalen. Van het vliegveld. Zoals zij mij twee weken terug wegbrachten, zullen zij nu weer klaar staan mij op te halen, naar mijn appartement te brengen, heeft zij mijn was gedaan, zal zij mijn bed opmaken met een schoon laken en kijkt de rest van de familie toe. Vader, kinderen en de aanhang daarvan. Een merkwaardig fenomeen en Thailand verbaasd mij weer.

Ik heb mijn besluit genomen. Onder de scan, tijdens het bekijken van het resultaat, grote zwarte vlekken door heel het lichaam die aangeven waar de tumoren zich ophouden. Ik heb mijn besluit genomen tijdens de behandeling met binnenwaartse bestraling waar je je bepaald niet prettiger onder voelt. Mijn besluit is simpel. Weg uit Nederland, nooit meer terug, niet in Nederland sterven maar juist daar waar een hele familie zich opwerpt om voor mij te zorgen en ik zoiets in Nederland wel op mijn buik kan schrijven. Mijn Thaise familie gaat niet gebukt onder de morele waardes van het Joods Christelijk geloof waar de westerse wereld op gebouwd is. Er overkomt mij een gevoel van berusting. Mijn besluit staat vast. Of het besluit juist is zal blijken, ik wacht het wel af. Laat mij leiden door mijn gevoel. Het onderbewustzijn.

In mijn ziekenhuiskamer ligt een gastenboekje. Er is mij door de verpleegkundigen gevraagd of ik hier iets in wil schrijven. Hopelijk iets positiefs. Waarom niet, denk ik. Iets positiefs. Eens even denken. Verzorging uitstekend. Kamer prima. Televisie, eigen badkamer, koelkast, goed bed . . . maar wat ontbreekt. Wat ontbreekt wat in een Thais particulier ziekenhuis, waar de kosten vele procenten lager liggen dan in Holland, zo gewoon is. Ik ben een ervaringsdeskundige. Ik kan vergelijkingen maken. Waar gaat de vergelijking mank. Met het Samitivej in Bangkok waar een strijkje in de aankomsthal werken van Vivaldi en Mozart speelt? Gaat het mank bij gebrek aan een wachtlijst? Of is het de sfeer waarbij het gevoel wordt opgeroepen dat het niet alleen maar om het sputterend lichaam gaat, maar veel meer. Een geest, een gevoelsleven, een angstige patiënt die gerustgesteld moet worden met liefde. Een aanraking, een hand die wordt vastgehouden, een warme blik in de ogen. Het desnoods eindeloos bij je blijvend totdat de geest gekalmeerd is, zich heeft overgegeven in vertrouwen dat het allemaal wel goed komt. Zoiets kun je niet in het gastenboek schrijven. Het is een kritiek die niet begrepen wordt. Men zou zelf moeten ervaren hoe het is, een ziekenhuis in Thailand met Thaise verpleegkundigen. Zwaar onderbetaald en wel. 

Ik laat de bladzijde onbeschreven. Ik schaam mij. Ik had toch wel iets kunnen schrijven. Gewoon dat de kamer schoon was, de badkamer zo ruim, het bed zo zacht. Maar mijn gedachtes gaan naar de Thaise particuliere ziekenhuizen en ik laat na mijn gedachtes ook eens te laten gaan naar de Thaise ziekenhuizen waar de Thais komen die geen verzekering hebben. Geen geld. Waar veertig man op een zaal ligt. Waar nauwelijks verplegend personeel rondloopt. Waar behandelingen stomweg niet meer gedaan worden omdat de kosten de pan uitrijzen.

Na anderhalve dag in isolatie word ik gemeten op radioactiviteit. Ik mag weg, hoor ik tot mijn vreugde. Ik verzamel mijn spullen, stop mijn pakje sigaretten strategisch in mijn jaszak zodat ik er straks met het naar buiten lopen niet naar hoef te zoeken. De lucht voelt ijzig wanneer deze door de automatische schuifdeuren naar binnen waait en ik de drempel overga. Frisse buitenlucht wordt het genoemd. Het pakje Marlboro omklem ik in mijn jaszak. Ja, nu kan het. Ik ben de drempel over. Peuter een sigaret uit het pakje, probeer hem aan te steken met mijn aansteker die alsmaar uitwaait en mij zachtjes laat vloeken. Hierdoor sta ik een paar seconden langer dan gepland frisse lucht te inhaleren. Opeens wordt mij een Zippo onder de neus gehouden met een ware steekvlam. ‘Vuurtje,’ hoor ik en kijk op. Een van mijn verpleegsters staat naast mij. Zij houdt de Zippo voor mijn sigaret. Zij verricht de ultieme daad van liefde. Zij is direct gelijk aan mijn Thaise verpleegsters. Waarom heb ik toch niks aardigs geschreven in het gastenboek, vraag ik mij af.