Something

Ik werd wakker van gekreun, gestommel en gedempte stemmen. Er werd licht gemaakt in de hoek van de zaal en ik zag hoe een man vanaf een brancard in bed werd getild. Vier verpleegkundigen , twee mannen, twee vrouwen. De man kreunde nog harder. Hij had pijn. Handig en professioneel pakte het team het aan. Binnen drie seconden lag hij in het ziekenhuisbed, werd hij toegedekt en nog iets tegen hem gezegd. Hierna mocht de familie even bij hem. Een ouder echtpaar. Zij praatten gedempt tegen hem. In het schemerlicht in de hoek van de zaal waren zij silhouetten waar ik naar keek. Wat zij zeiden tegen de man waren ook silhouetten. Onverstaanbaar, onherkenbaar.

Ik lig op een zaal met vier andere patiënten waaraan nu een vijfde is toegevoegd. Vijf patiënten in totaal waaronder twee vrouwen. Mijn ogen gewend aan het schemerlicht en ik probeer de zaal rond te kijken wie er nog meer wakker is. Wakker geworden van het gestommel en het gedempte praten met daarnaast het gekreun. Zo te zien niemand. Ik kijk naar mijn infuus waaruit tergend langzaam druppeltjes in het slangetje verdwijnen die naar mijn rechterarm leidt. Hierin is een naald gebracht afgeplakt met pleisters.

Klaarwakker ben ik nu. Onbeleefd probeer ik het gesprek af te luisteren wat de twee oude mensen voeren met de man. Hun zoon, veronderstel ik. Flarden vang ik op. Een ongeluk, begrijp ik. Op zijn werk. In de haven, begrijp ik ook. Wat en hoe kan ik niet thuisbrengen. Ik hoop dat het bezoek niet lang meer duurt. Dat de twee mensen verdwijnen en het schemerlicht volledig wordt uitgedaan. Misschien dat ik dan weer in slaap val. De schijnbaar eindeloze tijd wat verkort wordt. Het liefst met een mooie droom. Wat wil ik dromen. Over een schoonheid van een verpleegster die zich over mij ontfermt? Donker getint, donkere ogen, ravenzwart haar, sensuele lippen, zachte stem, zachte handen.

Chiang Mai. Tien jaar later. Geen zaal maar een privékamer. VIP, staat er op de deur. Dat ben ik dus; VIP. “Very Important Person”. In een kamer met breedbek televisie, een eigen keuken met toebehoren zoals magnetron. Eigen badkamer en een slaapbank voor geliefde of aanverwanten die willen blijven slapen. Plek genoeg. ’s Nachts word ik niet wakker van een patiënt die wordt binnengebracht, ’s nachts word ik wakker gemaakt door een verpleegster die zich over mij ontfermt. Zij doet dat door mijn bloeddruk te meten, mijn temperatuur en een ding op mijn middenvinger te klemmen waarna zij kan zien via een elektronisch metertje of er voldoende zuurstof in mijn bloed zit. Ik ken de truc en haal een paar maal diep adem.

‘Oke,’ fluistert zij met haar zachte stem. Haar zachte hand glijd even over mijn voorhoofd. Een aai over de bol zogezegd. Een troostende hand, kan het ook zijn. Zij is donker getint, heeft donkere ogen, ravenzwart haar, sensuele lippen. Ik zucht. Mijn zucht is geen gesnurk want ik ben klaarwakker. Mijn zucht uit ik niet in een droom, het is werkelijkheid.

Nog voordat zij weer verdwijnt en het licht uitdoet, kijk ik snel naar het infuus. Tergend langzaam. Ook hier. De enige vergelijking die opgaat. Langzaam, langzaam. Het goedje dat via een ader in mijn arm wordt gebracht is slecht voor de nieren. En wat mij betreft voor de nier want ik heb er nog maar een. Zuinig op zijn, is het devies.

Zuinig op zijn, ja. Op je hele lichaam. Had ik eerder moeten bedenken. Nog een bier? Whisky misschien? Leve de lol. M’n pakje sigaretten is alweer leeg. Snel een nieuwe opengemaakt. Een slokje van mijn sigaret, een haaltje van mijn bier. Of was het nou omgekeerd. Ik weet het allang niet meer. Mijn brein is beneveld. Avond na avond. En mijn lichaam vecht de volgende morgen tegen het gif.

‘U hoeft zich niet schuldig te voelen,’ zei de specialist in het Erasmus Medisch Centrum. 

‘Neuro Endocrine Kanker heeft niks met roken te maken.’

‘Dank u dokter. Ik was ook niet van plan mij schuldig te voelen.’

Schuldig voelen? Nee zeg, nergens over. Spijtgevoel? Ja, volop. Vooral over mijn verkeerde inschattingen naar de medemens.

Heel veel tijd heb ik. Om na te denken. Aan het infuus, bestrijdend de Guillant Barre die mijn spieren teisteren. Een lange weg te gaan, weet ik vanaf de eerste keer in 2006 toen ik dit kreeg. Lopen een lange tijd onmogelijk. Gewoon weer opnieuw leren eigenlijk. Armen loodzwaar. Maanden en maanden doodmoe. Slapen, veel slapen. Lange nachten, en dan de volgende dag ’s middags weer slapen. Het restje leven verslaap ik is mijn gevoel. Alsof ik mijn ogen al voor eeuwig gesloten heb. Ik open ze weer en kijk naar buiten over de stad Chiang Mai. Daar in de straten zindert het. De middagzon brengt de temperatuur ver boven de dertig graden. Hier loeit de airco. Tweeëntwintig graden. En een andere verpleegster komt binnen, een karretje voor zich uitduwend waarop de bloeddrukmeter en nog wat andere attributen en natuurlijk een vragenlijst met gegevens welke zij invult. Zij straalt. Zij houdt van grapjes. Elk compliment die ik naar haar maak ervaart zij als een grapje. ‘Hello Khun Sui,’ zeg ik. Het is geen grapje want zij oogt als Miss World. Mijn bloeddruk is weer iets hoger.

Omstreeks zes uur ’s avonds wordt mijn avondeten gebracht. Niet het eten wat het ziekenhuis biedt, maar mijn Thaise familie staat op de drempel en brengt Hamburgers en patat. Zo van de Mc Donalds. En fruit brengen zij, ter compensatie van het ongezonde Mc Donalds voedsel. Allemaal zijn zij er. Man, vrouw en de twee kinderen. Rondom mijn bed. Alleen de echtgenote spreekt wat Engels, de rest kijkt medelijdend en zorgelijk naar mij. Ik leg uit dat het allemaal wel goed komt. Dat het een tijdelijk iets is. Het wel weer over gaat. Dat ik de volgende dag ga beginnen met de fysiotherapie. Kortom, dat ik mijn eerste pogingen ga doen weer te lopen.

‘I’ll come tommorow,’ zegt zij. ‘Look at you.’

Ik glimlach. Zij laat mij niet in de steek. Wat ook haar beweegredenen zijn, het maakt mij niet uit. Zij laat mij niet in de steek.

Ik ben ontslagen. Mag weer naar huis. Mijn appartement met dat mooie uitzicht op de bergen van Doi Suthep. Ik moet nog veel trainen. Wandelen is het beste. Er is een mooi park in de buurt. Het is koel om deze tijd van het jaar, ’s morgens vroeg. Ik loop rondjes rond een meertje. Langzaam, langzaam. Na de eerste keer dat ik werd behandeld voor Guillant Barre in Holland, ging ik naar een sportschool. Trainen op een lopende band of op een fiets. Zou ik nu ook kunnen doen. Sportscholen genoeg. Zelfs een in het appartementencomplex. Maar ik loop rondjes, om het meer, tussen het tropisch geweld aan bomen, struiken en bougainville. Zij loopt naast mij. Om mij op te vangen als ik mijn evenwicht verlies. Zij laat mij niet in de steek.