“Niet het snijden is de pijn, maar het afgesneden zijn”
Het zinnetje ben ik nooit vergeten. Het is iets wat een vriendin mij in een ver verleden schreef na de beëindiging van haar buitenechtelijke relatie en zij eieren voor haar geld moest kiezen. M.a.w. Hij, de echtgenoot, of ik, een armzalige sloeber wonend op een romantische zolderkamer ergens in het oude noorden van Rotterdam waar veel van dit soort zolderkamers waren, bewoond door de alternatieve jeugd van de jaren zeventig. Lang haar, woeste baard, vaak stoned luisterend naar Frank Zappa en Pink Floyd. Zij, uit een goed nest, “Protected by a Silver Spoon.” Goed getrouwd, prachtig huis, nooit geldzorgen, leuke BMW en een leren mantelpakje. Doodongelukkig, snakkend naar de romantiek van een zolderkamer waar een krakend bed haar lustgevoelens begeleiden met een hoop gezucht en gekreun.
“Niet het snijden is de pijn, maar het afgesneden zijn”
Telkens moet ik aan het zinnetje denken als ik voor een wijle in Nederland ben om te voldoen aan die vier maanden verplichting welke de overheid heeft opgelegd onder het motto; geld uitgeven is goed, maar dan wel in eigen land. Ontwikkelingshulp zorgen wij wel voor, daar hebben goed betaalde experts voor in dienst.
Het afgesneden zijn. Daar gaat het om. Ineens, na slechts twaalf uur loop je een volkomen vreemde wereld binnen die eens de jouwe was, maar die je niet meer herkent. Er lijkt geen weg meer terug. Omdraaien, teruglopen naar die zilveren vogel die je binnen twaalf uur weer terugbrengt, onmogelijk. Het is alsof de brug van het slotkasteel is opgehaald. Fort Europa heeft zich ontfermd. De Euro heeft de Baht vervangen en een zielig beetje papieren uit een flappentap moeten voldoende zijn om een treinkaartje te kopen, waarbij je je het uit je hoofd moet laten dit om te rekenen naar de valuta waar je zo aan gewend bent.
‘Zo, terug uit Thailand?’ en je wordt bekeken als de ouwe geilneef die eens flink de bloemetje heeft buitengezet. ‘Mooie vrouwen daar he, is het niet. En willig heb ik gehoord.’
‘Ja hoor’, antwoord ik meestal. ‘En alle Negers kunnen goed dansen.’
Er volgen opgetrokken wenkbrauwen want wat Negers er mee te maken hebben begrijpt men niet. Die wonen toch in Afrika?
Er volgt een eenzaam afgesneden bestaan, ondanks Skype, Tango of wat er zo nog meer bestaat op de markt van beeldtelefonie. Het is net of je met een opblaaspop in de weer bent. Je ziet en hoort de persoon in kwestie, maar je voelt geen gladde strakke huid. Ook al fluistert zij en houd je je oor tegen de telefoon om goed te verstaan welke lieve en geile dingen zij zegt, je bent afgesneden. Afgesneden van haar geur, afgesneden van de sensatie hoe zij proeft. Afgesneden omdat het ineens onmogelijk is datgene te doen wat nog maar een paar dagen terug zo’n eenwordingsgevoel gaf.
Nee, het snijden is niet de pijn.
‘Dag schat. Let goed op jezelf. Nee, natuurlijk, ik bel zodra ik aangekomen ben. Ja ja, we gaan Skypen. Tuurlijk. Ja, zes uur tijdsverschil. Of vijf uur, dat weet ik nou nooit.’
Wij snijden het onzichtbare draadje door. Nog een laatste groet met een kushand.
Flamboyant, zo zou ik haar willen noemen. Zo als zij het café binnen stapte, zich direct aan de bar een plek toegeëigende en de barkeeper de opdracht gaf haar een Manhattan te maken. Scheutje Agustora bitter, deel rode Vermouth, deel Whisky, (stir not shake) afgerond met een Marichino kers waarvan het steeltje net boven het glas uitsteekt. Zij nipte, deed dit nog eens en stak toen het kersje in haar mond en deponeerde het steeltje op een bierviltje. Hierna stak zij een sigaret op die op last van de barkeeper weer gedoofd diende te worden want roken in de horeca is verboden. Zij gaf hem een glimlach en rookte rustig voort. Bij gebrek aan een asbak tipte zij de as van de sigaret op de vloer en gaf hiermee te kennen dat wetgeving voor haar niet bestond, laat staan dat zij zich hieraan diende te houden. De barkeeper had zich inmiddels omgedraaid en keek verder niet naar haar om.
Ik stond, laat zeggen op zo’n twee meter afstand van haar, verveeld tegen de muur te leunen met een glas bier in mijn hand. Haar volgend in haar handelingen en ik kreeg de onbedwingbare neiging ook een sigaret op te steken. Aangespoord door iets opstandigs in mij wat je je op een bepaalde leeftijd wat makkelijker kunt veroorloven dan als opstandige puber, liep ik op haar af en vroeg of ik haar aansteker mocht gebruiken. Een hand met slanke vingers waar wat ringen over heen waren geschoven waarvan alleen al de BTW al mijn onbetaalde rekeningen zouden kunnen vereffenen, reikte zij mij een Zippo aan.
‘Bien sur Chérie,’ zei zij.
‘Ahh,’ zei ik, ‘u spreekt Frans?’
‘Alleen als ik een geestverwant denk te ontmoeten,’ was haar antwoord.
‘En waarom denkt u dat ik een geestverwant ben.’
Zij wees op mijn sigaret.
‘U bent geen Hollander hé.’
‘Jawel,’zei ik. ‘Geboren en getogen hier in Rotterdam.’
‘Maar dan heeft u lang elders gewoond. Ver weg van hier.’
‘Dat klopt. Maar waarom denkt u dat?’
‘Omdat ik hetzelfde bij u zie als wat ik ook voel.’
‘En dat is?’
‘Afgesneden.’
Haar ogen waren donker bruin. Haar ogen glansde. Haar haar was half lang en zwart. Haar diepe decolleté liet een gebruinde huid zien op twee ferme borsten. Haar Audi was een snelle wagen. Haar appartement aan de rand van Kralingen. Haar bed een waterbed. Haar ontbijt, eieren met spek, jus ‘d Orange en veel koffie.
Niet het snijden is de pijn, maar het afgesneden zijn.
‘Dag lieverd,’ zei zij. ‘Ik ga niet mee naar binnen. Het lukt je wel he. Eigenlijk is het net of je alleen maar handbagage bij je hebt. Bel je me nog eens? Of nee, doe eigenlijk maar niet. Het was leuk zo.’
Abrupt draaide zij zich om, liet zich in haar Audi zakken en spoot weg. “Protected by a Silver Spoon”, dacht ik.
Hier vindt u ook een keur aan wetenswaardigheden en nieuws over Thailand.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten